Via een RSS-feed werd ik attent gemaakt op de maandelijkse editie van The Digital Journalist. Als ik iets boeiends voorbij zie komen (zoals een interview of reportage) kijk ik altijd trouw.

Obama
Deze maand staan er twee fotoreportages op. De eerste is van Callie Shell. Zij volgt de Amerikaanse presidentskandidaat Obama op zijn tour door de Verenigde Staten. Voor Time Magazine legt zij het leven van de (waarschijnlijk) toekomstige president vast.

Een groot aantal foto’s van deze reportage zijn hier te vinden (blijf een paar keer op ‘Show More Images’ klikken, onderaan de pagina).

Mijn favoriet is deze:

Two staffers had just passed this site and done two pull-ups. Not to be outdone, Obama did three with ease, dropped and walked out to make a speech. Missoula, Mont., 4/5/2008. © Callie Shell / Aurora for Time

[Lees verder...]

Dag- en weekbladen hebben sinds een aantal jaar te maken met een dalende oplage. De maatschappij is steeds minder geïnteresseerd in serieuze onderwerpen en steeds meer in hersenloos entertainment.

Deze trend is niet alleen zichtbaar op de televisie -hoewel het hier extreme vormen aanneemt- maar ook steeds meer in de journalistiek.

Lijden fotojournalisten hieronder? Ziet Hollandse Hoogte, één van de grootste fotobureau’s in Nederland, dit ook in de verkoop van foto’s? In een audioreportage praat ik hier over met Louis Zaal, de directeur van het bureau.

[Lees verder...]

Het beroep van fotojournalist is nauwelijks gezond te noemen. Onregelmatige werktijden, strikte deadlines en soms uren wachten op een fotomoment van een paar minuten. Telefoontjes van de redactie ‘of je die foto nou al hebt gemaakt’ zijn ook geen uitzondering. Waar doen ze het voor?

Het kan niet voor het geld zijn. Een fotograaf die in de bloedhete Iraakse zandbak een oorlog probeert vast te leggen terwijl de kogels letterlijk om zijn oren vliegen, verdient maar een fractie van het bedrag dat een mode- of reclamefotograaf iedere maand op zijn bankrekening krijgt. Oneerlijk eigenlijk. Het werk van journalisten is - in ieder geval voor de publieke opinie - vele malen belangrijker dan het zoveelste modelletje in een semi-sensuele pose vastleggen op een mooi strand met azuurblauwe zee.
[Lees verder...]

Fotograaf Bert Verhoeff (59) is al 38 jaar actief als fotojournalist. In die tijd heeft hij veel meegemaakt, en is hij getuige geweest van belangrijke gebeurtenissen.

In zijn Bussumse appartement hangen veel foto’s. De meeste zijn door Verhoeff zelf gemaakt, maar er hangt ook wat werk van collega’s. ‘Door een vriend raakte ik in fotografie geïnteresseerd. Ik heb een aantal maanden meegelopen bij een studiofotograaf. Dat vond ik maar niets’, vertelt Verhoeff. Vervolgens is hij als fotojournalist begonnen bij het inmiddels verdwenen persbureau Anefo. ‘Het is echt een prachtig beroep. Ik ben blij dat ik er zo ben ingerold’, zegt de fotograaf met merkbare passie. Toch vindt Verhoeff het jammer dat hij nooit een opleiding heeft gedaan. Inmiddels haalt hij zijn studententijd in als parttime docent op de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag. Hier geeft hij les in reportagefotografie.

Verhoeff in zijn appartement.

Zilveren Camera
Verhoeff heeft verschillende prijzen gewonnen, waaronder de Zilveren Camera in 1984 en de titel Fotojournalist van het Jaar 1988. ‘Op een gegeven moment was ik bij een debat tussen Hans Wiegel en Joop den Uyl. Ik was de enige fotograaf. Wiegel barstte plotseling in huilen uit. Het debat werd gestaakt en de televisies gingen op zwart. Ik had er een foto van, maar werd verzocht om deze niet te publiceren. Ik heb er een dag over nagedacht en toen heb ik hem toch naar buiten gebracht. Hij heeft in veel kranten gestaan.’

Deze foto heeft Verhoeff ook ingestuurd voor de Zilveren Camera van dat jaar, maar hij heeft er nooit meer iets van vernomen. ‘Wiegel zat toen in de jury en ik heb sterk het vermoeden dat ze die foto hebben achtergehouden. Uit protest heb ik een aantal jaren geen foto’s meer ingestuurd. Toen ik daar weer mee begon, viel ik meteen in de prijzen.’

[Lees verder...]

Vandaag was het zo ver: de publicatiedatum voor de nieuwe reportage van Nachtwey. Ik werd vanmorgen al meteen geconfronteerd met een viertal foto’s in de Volkskrant. Erg indrukwekkend, maar dat kan ook niet anders.

Voorafgaand aan de publicatie werd alleen bekend gemaakt dat het over een ingrijpende gebeurtenis zou gaan, die vertoond moet worden over de gehele wereld.

Nachtwey heeft, met zijn herkenbare zwart-witfotografie, in verschillende landen patiënten met de ziekte tbc gedocumenteerd. Tbc is na aids wereldwijd de meest voorkomende doodsoorzaak. Wat hij vooral aankaart is de nieuwe vorm van tbc: extremely drug-resistant TB (XDR-TB). Een mutatie van de ziekte waar geen goede medicijnen tegen zijn. Veel slachtoffers overlijden al in een paar weken na diagnose van de ziekte.

Er zou volgens de website van de TEDPrize een vertoning zijn in Amsterdam. Hier was verder niets over te vinden, en het VVV van Amsterdam wist hier ook niks van. Raar maar waar. En jammer.

Bekijk hieronder zelf de reportage.